De boel is gesmolten!    

Er is veel gebeurd afgelopen weken. Ik kan wel zeggen dat er weinig meer bevroren is. De temperatuur buiten werkt ook wel heel erg mee :-).

Ik had elke dag wel een blog kunnen schrijven, maar om dezelfde redenen had ik daar helemaal geen tijd voor.

Ik moet denken aan mijn wandeling naar Spanje. Daar maakte ik bij elke stap vaak ook zoveel mee, alles wat ik zag, voelde, rook, hoorde, leerde… dat ik mezelf soms streng toesprak om even een tijdje door te lopen zonder te stoppen, anders was ik alleen maar aan t schrijven en zou ik geen meter verder komen.

En zo heb ik afgelopen weken flink doorgelopen! De boeken die ik anders geschreven zou hebben…

Als gevolg van mijn situatie en alle reacties daarop, zou ik een boek kunnen schrijven over geld, en wat een intrigerende rol dat in ons leven speelt, waardoor we het er liever toch maar niet over hebben, of we het nou hebben of niet. Het raakt verschillende diepere lagen in ons, wat ons allemaal zo totaal verschillend doet reageren en beslissen. Mijn eigen leerproces als ondernemer, over wat ik, of wat ik aanbied, waard is, maakt het niet gemakkelijker. In de thuiszorg (ja, ik heb een baan!) verdien ik ongeveer 9 euro per uur, en kan maximaal 6 uur op een dag werken. Ben ik, of wat ik aanbied, in de thuiszorg, waarin ik voorzie in basale behoeftes van afhankelijke mensen zoveel minder waard dan wanneer ik een energetische behandeling geef?

Omdat ik de wereld op dit vlak te zot vind, heb ik besloten me daar niet in te verdiepen, maar me te beperken tot datgene wat mij het meeste raakt. Door mijn situatie van geen geld komt er ineens zoveel naar me toe.

Voor mij is het het allermoeilijkste om alles aan te nemen, en dankbaar te zijn zonder dat er in mijn achterhoofd een lijstje ontstaat met wat en wie ik allemaal iets verschuldigd ben…

Te leren dat er meer uit te wisselen is dan geld. Nou ja, dat weet ik dan weer wel, wat mij betreft kan dat geld verdwijnen, maar zolang dat niet het geval is, moet de huur dan weer wel met geld betaald worden..WUAAAH STOP!

Om verder niet te veel energie meer kwijt te zijn aan dit financiële verhaal heb ik besloten voorlopig een lening aan te nemen als aanvulling op mijn inkomsten.

Ja dus, ik heb een baan! 10 uur schoonmaken bij de thuiszorg. Ook die ervaring is na een week al een boek waardig. Soms is het best vermoeiend dat ik in dit leven blijkbaar alles eerst moet ondervinden en zelf uitproberen om achter dingen te komen (wat ik vervolgens allemaal weer op moet schrijven…). Zo ben ik er nu wel achter gekomen dat ik 25 jaar ouder ben dan 25 jaar geleden, en dat de thuiszorg in die tijd voor bijna 50% is gehalveerd, en dat die combinatie het werk heel anders maakt dan in mijn studententijd.

Ik haal eruit wat er uit te halen is: Ik doe nu ‘Zen in de thuiszorg’, zowel bij het schoonmaken zelf als bij het accepteren van zoveel schrijnende gevallen die geen recht op thuiszorg zouden hebben. Het boek laat ik aan een ander over.

Het mooiste boek dat ik afgelopen weken niet heb geschreven gaat over vertrouwen…

Ik heb steeds meer het gevoel dat ik nog niet klaar ben om de deur hier achter me dicht te trekken, en mijn omgeving bevestigde dat afgelopen weken alleen maar: De financiële hulp die ik krijg; het advies, de support en liefde die ik ervaar van zoveel mensen om me heen; bezoek dat ineens heel veel nadruk legt op hoe fijn mijn huis wel is; 3 heel verschillende en bijzondere energetische behandelingen die ik van verschillende kanten aangeboden krijg en die zo perfect getimed en op elkaar afgestemd lijken te zijn, waardoor ik ontdek hoezeer ik nu hier ‘moet’ zijn; mijn spirituele tocht die het voorlopig goed lijkt te doen op nederlandse bodem; en zelfs de temperatuur van 35 graden maakt dat ik geen reden meer heb om weg te gaan!

Ik ben nog steeds aan t opruimen, en hoe meer ik opruim hoe meer ik mijn huis weer ga innemen, en het weer een plek wordt waar dingen kunnen groeien. Waar ik weer kan groeien. En waar ik misschien eens met een goed en dankbaar gevoel de deur achter me dicht zal trekken. Maar die roep om te gaan is nu nog niet.

Ik voel me eindelijk weer op de stroom meevaren, de stroom van de camino, de stroom van het leven. Iemand onderweg beschreef het toen zo treffend, dat als je de camino loopt, dat het is alsof je in een tunnel van licht loopt. Dat kan blijkbaar toch ook weer op Amsterdam-3hoog.

Advertentie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s