Een nacht in het bos

Ja, ik geloof in de nieuwe wereld. Weet eigenlijk dat ie er komt ☺. Een wereld waarin de liefde regeert. En waar liefde regeert, is geen plaats voor angst. Zonder angst, geen controle en geen macht. Ga der maar aan staan!

Dat is alleen mogelijk als alles aan het licht komt. Geen pruttelende etterende wonden, geen geheimen, geen manipulatie en geen onrecht.

Oh wat hebben we dan nog veel los te laten! Wat heb ik dan nog veel los te laten…

Deze tijd zie ik als een grote schoonmaak van de aarde en onszelf. Zodat we de aarde weer gaan zien als iemand die gezien wil worden. Net zoals jij en ik gezien willen worden, om wie we zijn.

Zoals wij elkaar spiegelen, spiegelt ook de aarde wat er met ons gaande is. Wij zijn net zoveel natuur als de aarde. Gek genoeg zijn we daar heel ver van verwijderd geraakt.

Deze tijd zie ik als een grote uitnodiging om alle angsten en schaduwkanten aan te kijken. In het licht te zetten. Net zo lang totdat ze één voor één gesmolten zijn.

Daarin hebben we allemaal ons eigen pad te lopen…

Sinds ik hier aan de rand van het bos woon, ruim 3 jaar nu, ben ik veel in het bos te vinden. Ik leer de bomen kennen, hun kracht, hun stilte, hun verdriet, hun wijsheid.

Steeds groter wordt mijn verlangen om het bos ook ’s nachts te mogen ervaren. Alsof ik een belangrijk deel van onze relatie mis. Alsof je partner je elke keer naar huis stuurt als het donker wordt!

En waarom ga ik elke keer braaf naar huis? Omdat er bij elke ingang een bordje staat “na zonsondergang geen toegang”.

De één is bang voor spinnen, de ander is bang voor de dood, en ik, ik ben bang om de regels te overtreden.

Na 3 jaar ben ik dan eindelijk zo ver, dat de behoefte om een nacht in het bos te zijn, groter is geworden dan mijn angst om de regels te overtreden.

Ik weet een mooi plekje in het bos, onder een boom, waar ik graag zou willen liggen. Volle maansnacht klinkt passend had ik bedacht, maar uiteindelijk volg ik mijn intuïtie en ga een dag eerder.

Die dag gaat alle kanten op. Het enige wat vast staat, is dat ik om 20 uur het bos in zal wandelen. Zo sta ik ineens om 19 uur in de badkamer mijn haar te knippen, omdat iets in mij plots vindt dat mijn haar er af moet. Ik leer ook hier steeds meer af, om de waarom vraag te stellen ☺

Ik loop het bos in, en het voelt vertrouwd. Op mijn plek aangekomen, maak ik contact met de boom en alle andere jonge begroeiing om mij heen, en zing een lied.

Ik had ook bedacht, de hele nacht naar de bijna volle maan te kijken. Dat lijkt niet de bedoeling. Vanaf mijn plek is alleen de weerschijn van de maan op de bomen rondom mij te zien.

Het meest intens zijn de uren voor zonsondergang en na zonsopgang.

Zittend naast de boom, maak ik contact met het enorme netwerk van de bomen onder de grond. Hun wortels wereldwijd verbonden. Ik meng de mijne daar doorheen.

Als ik later op mijn rug lig, word ik me zo bewust van de kracht, de wijsheid, de eenvoud en de verbondenheid van het bomenrijk. Ik voel me als n pruttelende vulkaan, met mijn razende gedachtes, oordelen en ideeën, te midden van die zee van rust, geduld en wijsheid. 

Zoals Eckhart Tolle schreef: “Look at a tree, a flower, a plant. Let your awareness rest upon it. How still they are, how deeply rooted in Being. Allow nature to teach you stillness.” Ik kan het niet beter verwoorden, en heb het nooit eerder zo bewust ervaren.

De enorme verbondenheid die ik ervaar van de bomen, zowel boven de grond als onder de grond, geeft extra kracht en inspiratie aan de verbondenheid van ons mensen met elkaar. Hoe ver wij mensen daar vandaan zijn geraakt, wat er mogelijk is, en hoe wij met elkaar kunnen bijdragen dat weer in de wereld terug te brengen.

Alsof het verder een gewone nacht is, val ik rond middernacht in slaap. Thuis.

Rond half 4 word ik wakker van geritsel. Bij het ritselen van bladeren hoor ik geen verschil of het door een vogel of een groter dier wordt gemaakt, en wacht af.  Als het dichterbij komt, maak ik mezelf kenbaar door over mijn slaapzak te wrijven. Dat heeft geen effect. Het geritsel komt dichterbij. In een impuls ga ik rechtop zitten, en ‘het’ begint te blaffen. Ik denk even dat het een hond is, met een héél vroeg baasje. ‘Het’ rent weg en later hoor ik ‘het’ blaffen in de verte. Een burlend hert, besluit ik. Op zoek naar een vrouwtje. Ik was blijkbaar niet de juiste ☺

Ik ga weer liggen en slaap verder tot ver na zonsopgang. Als ik wakker word, ervaar ik mijn gezicht zacht en stralend. Ik voel een rust in mijn hele lijf. Ook in mijn hoofd.

Ik blijf nog een poosje zitten tot de zon hoog staat, zing een lied en pak mijn boel bij elkaar.

Later hoor ik dat het die ochtend rond half 4 volle maan was, en dat reeën als een hond gaan blaffen om anderen te waarschuwen als ze iets opmerkelijks tegenkomen.

Ik realiseer me dat ik die nacht op dat moment zelf vooral bezig was om ‘het’ weg te krijgen, zodat ik verder kon slapen. Mijn territorium afbakenen. Geen moment gedacht om met ‘het’ in gesprek te gaan, zoals ik inmiddels geleerd heb dat ik dat kan. En ook geen moment gedacht om deze gelegenheid aan te grijpen om naar de sterrenhemel te gaan liggen kijken! En dan bleek het ook nog eens wel het tijdstip van de volle maan te zijn… Kennelijk gebeurt alles allemaal van zelf, als ik het bedenken maar los kan laten.

Hoe mooi als ik volgende keer wel met ‘het’ in gesprek kan gaan. Wie weet zullen we dan uiteindelijk samen onder diezelfde boom liggen.

De nieuwe wereld. Hij komt eraan.

Advertentie

7 gedachtes over “Een nacht in het bos

  1. ” Kijk het ligt voor je, voor je voeten” dat zei mijn partner in haar leven vaak tegen mij.

    De stap om buiten de lijnen te kleuren opent een deur naar een nieuwe wereld, zo komt jouw ervaring welke je deelt, bij mij binnen.
    Het is aan elk van ons om de keuze te maken om ondanks angst de deur te openen en te kijken en vooral te ervaren.
    Jouw verhaal is een stimulans voor mij om vooral te blijven kijken, ervaren en verbinden.
    “Kijk het ligt voor je, voor je voeten”…..

    Like

  2. Mooi avontuur Andrea 😊
    Heerlijk om s’nachts in de bossen te zijn.
    Laag je maar niet afschrikken door bordjes die langs de in en uitgangen staan. De aarde is van ons allemaal.
    Lekker genieten van de plek die je nu gevonden hebt, de volgende keer is het nog fijner 😉😊

    Like

  3. Ai….geen toegang in het donker Zo een zijn met niets maar ook met alles
    Toch je moed bijeen geschraapt Dat is het leven
    Heerlijk in je bos in slaap gevallen Vrij Vrolijk Gezond
    Moeder Aarde die over je waakt
    Je kent je bos, leeft mee met de bomen
    volop communicatie onder en boven de grond jaap

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s