Een gesprek van Hart tot Hart

Na een paar eerdere ontmoetingen, schuif ik voor het eerst aan tafel bij Marleen, een dorpsgenoot. Ik vertel haar enthousiast over de opleiding die ik sinds kort volg. Een opleiding die ik al 5 jaar eerder had willen doen, maar elke keer kwam er iets tussen. Nu was ik dan eindelijk begonnen! Ik leer een gesprek te voeren met iemands hart, iemands ziel, op zo’n manier dat diegene, kind of volwassene,  niet aanwezig hoeft te zijn. Marleen vraagt of dat ook met dieren mogelijk is. Ja, zeg ik, en met planten, met overledenen, met ongeborenen, met de aarde… alles wat bezield is. Ze vertelt dat ze misschien een vraag voor haar hond heeft. Of ik dat zou kunnen. Al snel hebben we het weer over andere dingen, en laten we het onderwerp verder liggen. Ik ben net met de opleiding begonnen. Honden komen nog wel een keer aan de orde. Of niet.

Een paar dagen later krijg ik een appje. Dat ze heel graag een afstemming op haar hond wil. Mocht ik er nog niet klaar voor zijn, dan wil ze op zoek naar iemand anders.

Oeps! Ik krijg gelijk door dat Kaya niet meer wil. Dat ie moe is. Hellup!!! Wat kan ik hier mee??? En ik heb nog niet eens afgestemd!

Ik schrijf dat ze haar vraag op kan sturen, en dat ik dan zal kijken of ik er wat mee kan. De vraag gaat over het aanslaan van Kaya wanneer ze wekelijks samen op een jongetje passen. Net alsof Kaya dan begint te waken. De vraag is waarom? Het jongetje wordt er bang van. Ondertussen zoek ik hulp HELLUP bij mijn docent. Door drukte krijg ik niet direct antwoord, en besluit ik de afstemming te gaan doen. Kan ik altijd nog beslissen….

Er volgt een mooi gesprek met Kaya, waarin hij ook hier aangeeft moe te zijn, en het liefst in zijn mandje te blijven, geen puf voor prikkels meer heeft.

Wat te doen met dit gesprek, dat inmiddels in de computer is ingetikt?

Ik kan doen alsof het me niet gelukt is, en het daarbij laten…

Heks…Verbranding… Heks…Verbranding… kolkt het door mijn hoofd. 

Inmiddels heb ik een aanmoediging van mijn docent ontvangen “Heb vertrouwen” en “Dit is niet voor niks op je pad gekomen”.

Ik knijp m’n neus dicht en spring in het diepe. Na mijn appje aan Marleen, dat de afstemming is gedaan, krijg ik een enthousiaste reactie met “Leuk!”. Ik krimp ineen en denk alleen maar, dit is NIET leuk!!!

Heks…Verbranding…Vertrouwen…Verbranding…Vertrouwen…Verbranding… Vertrouwen… Vertrouwen?

Gebruikelijk is het om het gesprek van de afstemming naar de vraagsteller toe te mailen, maar aangezien ik Marleen’s emailadres niet heb, grijp ik deze kans om de boodschap mondeling en naar mijn idee gedoseerd te brengen, zodat ik haar reactie kan zien.

Wanneer ik het idee heb, dat ze de boodschap wel kan hebben, laat ik haar het gesprek lezen:

Hallo Kaya.
Hallo Andrea, ben je eindelijk.
stilte
Ja, ik zat op je te wachten, voelde je dat niet, zeg je.
Ja wel, antwoord ik, ik wilde graag de tijd nemen.
Oké dan, zeg je.
Wil je me iets vertellen Kaya?
Ja, ik ben moe.
Moe?
Ja, het is mooi zo, zeg je.
Wat bedoel je daar mee Kaya?
Ik kan het niet meer allemaal, antwoord je.
Wat kan je niet meer allemaal?
Al die veranderingen.
Kan je daar iets over vertellen, vraag ik.
Ja, nou ja, ik ben moe. Heb je niet geluisterd, eerder?
Ja, wel lieve Kaya, maar ik schrok daar van. Wist niet zo goed wat te doen, antwoord ik.
Ik wil nog wel, maar niet al die drukte, zeg je.
Ik ben er nog graag voor Marleen, maar verder is het mooi geweest.
Lieve Kaya, wat wil je dan dat ik tegen Marleen zeg?
Dit schrijven, zoals je met alle gesprekken doet.
Wil je nog mee naar dat jongetje?
Nee. Ik ben te moe daarvoor. Het is tijd voor de volgende. Ik geef het stokje door.
Als Marleen oppast, blijf je dan liever thuis?
Ja.
Is er nog iets dat je wil zeggen, vraag ik.
Je antwoordt, ik hou heel veel van Marleen. Ze is zo goed voor me. Maar er komt een einde aan. Dan hoeft ze niet verdrietig te zijn. Ik blijf in de buurt.
Je vervolgt, laat mij lekker elke dag hetzelfde. Ik hou van m’n mandje.
Hoe is het met dat jongetje? vraag ik.
Dat is voor iemand anders, dat ga ik niet meer doen.
Kan ik nog iets voor jou doen Kaya?
Fijn als je er voor Marleen bent als het zover is.
Kunnen we dan nog eens praten Kaya?
Ja, leuk lijkt me dat! Voor nu is het genoeg. Ik ga weer even slapen. Succes Andrea. Je kan dit wel.
Nog één vraagje Kaya? Mag ik het in mijn eigen woorden doen?
Alles is goed, zeg je, met zware oogleden. Deze brief is goed. Jouw woorden ook. Maar vergis je niet. Dat is ook lastig.
Dank je Kaya, slaap maar lekker.
Een zacht ronken.

*******************

Vanuit grote dankbaarheid mag ik dit met de wereld delen. Dankbaar is Kaya, die zich gehoord voelt, dankbaar Marleen die een antwoord heeft op haar vraag en bovendien nu meer bewust met Kaya deze levensfase kan delen, dankbaar het jongetje dat niet meer bang hoeft te zijn, en mijn eigen dankbaarheid, dat ik deze uitnodiging kreeg, mijn demonen aan mocht kijken en mijn vertrouwen kon groeien.

afbeelding Michael Sowa

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s