VERTROUWEN

Andrea, ik volg je inmiddels en ik
zeg u, je blog is het lezen waard, en
ik kijk dan ook uit naar je – vanaf nu –
weeklijkse bijdragen. Dank! 🙂

Deze App ontving ik een paar dagen geleden.

De volgende dag heb ik een inwerk-ochtend in een verzorgingstehuis voor dementerenden. Vakantiebaantje. Ik kijk daar naar uit…. Werken en met regelmaat geld op mijn rekening ontvangen. ‘Zoals het hoort’, zoals ik geleerd heb, zoals de meeste mensen doen. ’t Zit in m’n cellen, in m’n genen, in m’n DNA, het is vertrouwd, voelt veilig. En ik vind het fijn om met dementerenden te werken, op een liefdevolle werkplek.

Ook hoor ik een stem in mij die zegt praktisch en cynisch: “Ja, geweldig idee, de zomer komt eraan, ideaal om te wandelen, dus jij gaat lekker in een tehuis werken! Waarom ben jij in een caravan in het bos gaan wonen?”

En ergens diep van binnen hoor ik een iel stemmetje: “Ik begrijp ’t helemaal, het is ook fijn om naast demente ouderen te staan, die zullen wel blij zijn met jouw aanwezigheid. Alleen heb je dat 30 jaar geleden al mogen doen, in je studententijd. Het is nu tijd voor jou om iets anders te gaan doen. Al weet je nog niet wat.”

Het App-bericht klinkt als een uitdaging om weer achter mijn schrijfblok te gaan zitten. Al voel ik geen drang. Ik zie wel wat er op papier komt.

Tijdens dit schrijven, wat ik nog altijd met pen en papier doe, komt er een vlieg op m’n blad zitten. Ik schrijf om zijn territorium heen. Hij wast z’n voorpoten, lijkt te zeggen, “kijk even naar me, ik ben er ook, wat ben ik mooi he?!”, en vliegt weer weg. Op dat moment realiseer ik me, dat ik na lange tijd weer zit te schrijven. Met een glimlach. De vlieg komt nog even terug, als ter bevestiging, en vervolgt zijn weg.

Wanneer ik de eerder beschreven App ontvang weet ik ook dat ik het vakantiewerk af moet zeggen… Oh, wat vind ik dat lastig… ik ben nog zo gehoorzaam aan oude patronen, gewenning, gewoontes, aannames…… ik wil niemand teleurstellen. ’t Liefst doe ik ‘nog even’ dat vakantiewerk en daarna… Maar ik weet dat ik mezelf voor de gek hou, en dat de tijd van uitstel en omlopen voorbij is. Het is nog steeds makkelijker een baantje te nemen, dan te vertrouwen dat ’t goed komt, dat ’t goed is.

De mail naar het verzorgingstehuis om af te zeggen staat al lang klaar… alleen nu nog versturen…

Dan komt er een berichtje binnen:
I think beautiful
things are
about to happen &
I trust that

Ik druk op verzenden.

Advertentie

2 gedachtes over “VERTROUWEN

  1. Lieve Dre, een late felicitatie xx per email kwam niet aan. Alsnog hierbij!
    Wat fijn dat je zo thuis bent op je nieuwe plek.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s