Hartslag van een camino

Hier zit ik dan, in mn luie stoel naast de keukentafel. Mijn been omhoog in zachte kussens op een keukenstoel. De balkondeur even open, want de zon is net doorgebroken. Dekentje over mijn benen en de blote tenen van mijn gipsvoet. Alles binnen handbereik: telefoon, schrift, linker kniebeschermer, rechter sok, agenda, sjaal, theepot, mok, computer, boeken, wc rol, schrijfblok, en dat alles te midden van een steeds viezer wordende keukenvloer.

Nee, de vloer schoonmaken lukt niet, afwassen wel. En mezelf verplaatsen ja, langzaam, heel langzaam. Elke stap moet bewust en zorgvuldig gezet. Even nog iets vergetens pakken zit er niet in. Niet zonder heel voorzichtig mezelf en mijn keukenstoel waar ik mee loop stapje voor hupsje om te draaien en terug te lopen naar het eerder vergeten object. Als ik naar de wc moet, maak ik in mijn hoofd een lijst van wat ik onderweg allemaal mee kan nemen, waarvan ik vervolgens de helft vergeet. Daar kom ik dan achter als ik een tijd later weer in m’n luie stoel zit… oh, de theepot staat nog op ’t aanrecht… of oh…weer mijn tanden niet gepoetst, soms ben ik zelfs vergeten naar de wc te gaan! Er bestaat geen bijna of nog eventjes, er is alleen maar deze stap, of deze hups, dit moment, er is alleen ‘nu’. Net als op de camino.

In het voorjaar bezoek ik een sjamaan uit Zuid Afrika. Hij gooit met botjes die hij daarna ‘leest’ en ik krijg huiswerk mee. Eén van de dingen die hij me zegt is vaak te wandelen, en langzamer dan ik doe. Zonder muziek of koptelefoon. Luister naar je hartslag voordat je begint met wandelen. Voel de hartslag in je pols of je vingers, adem 3 keer diep in en uit en begin dan te lopen.

Ik wandel heel veel en bèn al een hele langzame wandelaar, ik was de langzaamste pelgrim van 2013! Andere pelgrims moesten afremmen als ze een stukje met me samen wilde lopen. En muziek heb ik nooit op mijn oren tijdens het wandelen. Deze sjamaan is vast bevooroordeeld, omdat de meeste mensen hier in Nederland zo snel leven, en allemaal afgesloten van de wereld met hun oortjes. Maar zo ben ìk niet!

Thuisgekomen puber ik nog even door(…), voor ik uiteindelijk de uitdaging aanga: ik voel mijn hartslag in mijn pols, adem 3x diep in en uit, vraag aan mijn hartslag hoe het met me gaat en stap naar buiten. Oh wat een belevenis! Ik loop echt heel langzaam, en ben me bewust van alles wat er in mij gebeurt èn wat er om me heen gebeurt. Nu snap ik wat ie bedoelt! Ik word één met het geheel. Wat een bijzondere ervaring!

Ja, en dat doe ik hierna nog één keer, waarna ik mijn wandelingen als vanouds oppak, want in ‘het hartslag tempo’ bereik ik in Amsterdam de natuur niet… Ik vergeet het en het leven gaat verder.

Dan op woensdag 6 september breek ik mijn voet. Een lullige verstapping, meer is het niet, en mijn leven komt in één klap tot stilstand. Ik ben vol ongeloof. De volgende dag wordt een intensieve dag in het ziekenhuis waarna ik thuiskom met een gipsen poot en het vooruitzicht van weken met mijn voet omhoog en 0 belasting.

Ik weet dat het geen zin heeft er tegen te vechten, en verbaas mezelf hoe snel ik de situatie accepteer. De komende tijd, vast aan huis gekluisterd, afhankelijk en geen inkomen. Niet meer wandelen, niet meer naar mijn kids, niet mijn leuke buikdanslessen, niet de bomen-jaartraining, geen inkomen… Het is wat het is, en blijkbaar moest dit gebeuren. Ik vertrouw er op dat het ergens goed voor is…

Om half 5 ’s middags, na de trap voorlopig voor de laatste keer met armen en billen naar 3 hoog te hebben beklommen, lig ik op bed en hoor mijn hart te keer gaan in mijn lijf. Door mijn hoofd schiet de gedachte: vanaf nu heb ik alle tijd om naar mijn hartslag te luisteren…

Advertentie

6 gedachtes over “Hartslag van een camino

  1. Andrea, wat een ellende. Heel veel sterkte met je voet. “Het is vast ergens goed voor ….. ” tja, wie weet (al denk ik dat het inderdaad een betekenis heeft). Groeten vanuit Zeeland, van Jaap (& Joke) met wie je afgelopen zomer in de Achterhoek sperziebonen at …. 🙂

    Geliked door 1 persoon

      1. Altijd welkom! Maar ja, Joke is niet zo’n wandelaarster …… volgend jaar wel weer op de fiets+tent, maar dan: “Nederland diagonaal” ( = Middelburg – Groningen). Sterkte!

        Geliked door 1 persoon

  2. Lieve Dre, beterschap voor je voet! Confronterend he om zo weinig te kunnen… terugdenkend aan vorig jaar toen mijn fysieke gesteldheid me naar standje schildpad dwong. Wat heb ik me verbeten.
    Maar vooral: wat ben je BLIJ als je weer “vooruit” kunt.
    Kus aan mijn bijzondere vriendin, ik denk aan jou!

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s