Vandaag even niet

Ik zou allerlei leuke en mooie dingen kunnen vertellen, maar vandaag even niet.

Vandaag worstel ik met alle goeie wensen en adviezen die ik afgelopen dagen en maanden mocht ontvangen, alle lessen die ik mocht leren, vecht ik tegen de grijze lucht en de moeheid, baan ik mij een weg door mezelf langs obstakels, verdriet en eenzaamheid, langs verhalen die ik had willen schrijven, langs de pijn van anderen waar ik niks aan kan veranderen, langs alles wat ik niet snap, op zoek naar zin en moed, gefocust op het licht, ook ergens in mij.

Ik zou allerlei leuke en mooie dingen kunnen schrijven, maar vandaag even niet.

Morgen misschien. Dan schrijf ik waarschijnlijk iets over hoe ik geduld en vertrouwen heb ervaren in 2015…

Dat het voor mij niet werkte in de thuiszorg is al snel duidelijk. Van de weinige uren per dag krijg ik niet eens de toegezegde uren, en in combinatie met het lage salaris is ’t voor mij niet te doen.

Tijdens mijn laatste schoonmaakdag vertelt mijn cliënt dat zijn hulp van 2 ¼ uur naar 1 ½ uur wordt teruggeschroefd. Dan te bedenken dat hij 20 jaar geleden tussen de 3 en 4 uur hulp zou hebben gekregen! Een kopje koffie zit er al lang niet meer in, maar nu is het helemaal nog maar een kleine stap naar de robot. En ik, ik ben precies op tijd weg…

Ik leef nog steeds van een lening, een paar cliënten en de lucht. En het gaat me goed, maar hoe ga ik dat in 2016 doen? Weer lenen??? Toch een uitkering??? Of door blijven zoeken naar ander werk?

De lening ben ik aangegaan om een doorstart met mijn praktijk te maken…. Maar van geen kanten komt daar beweging in.

Een uitkering brengt me 100 stappen in de andere richting van waar ik in geloof: los van alle regeltjes en verplichtingen, hokjes en onvrijheid.

Op zoek naar ander schoonmaakwerk dan maar, valt mijn oog op een oppasadvertentie. Dat kan ik natuurlijk ook!

Ik begin met 1 dag met een meisje van 1 ½. Eén van de eerste keren zitten we naast elkaar op de bank, en kijken elkaar aan, allebei met een blik van ‘ik weet ook niet waarom we bij elkaar gezet zijn, maar we gaan het ontdekken’. Het blijkt een wijze meid waar ik ongelofelijk veel van leer. Ik betrap mezelf erop dat ik haar een paar keer eigenwijs noem, op dezelfde negatieve manier waarop ik dat zelf vroeger te horen kreeg. Ik schrik, want hoeveel jaar heb ik dit niet als negatieve lading met me meegedragen, voordat ik ontdekte wat een bijzonder mooie eigenschap dit is. Vanaf dat moment leer ik met volle teugen, spiegelt ze mij, wijst ze me soms letterlijk terecht en beloont ze me met haar liefde, energie en leergierigheid.

Op een ochtend word ik wakker en weet ineens, die shiatsu praktijk moet stoppen! Daar zit al een jaar geen beweging in, en ik wil gewoon mijn huur nu kunnen betalen.

Ik heb van alles geprobeerd om mijn praktijk leven in te blazen, maar nog steeds geen verandering, geen ontwikkeling, geen nieuwe cliënten, alleen mijn trouwe enthousiaste fans die ik teleur zal stellen.

Soms moet je eerst iets loslaten, voordat er iets nieuws kan ontstaan… ik haal diep adem, stuur mijn definitieve beslissing rond, en adem uit…pfffff.

Ik krijg lieve en verbaasde reacties en iemand die me toewenst dat kinderen en shiatsu misschien in de toekomst een combinatie kunnen worden. Mijn eerste reactie is verbaasd: Ze snapt het niet, ik zoek gewoon een baantje! Maar de opmerking blijft hangen.

Kinderen zijn altijd een rode draad in mijn leven geweest. En kwam ik afgelopen voorjaar bij een leertraject voor ondernemers niet tot de doelgroep kinderen? Maar hoe kom je met kinderen in contact? Ik heb toen een paar tijdschriften voor ouders gekocht waar ik depressief van werd en heb toen mijn doelgroep met de tijdschriften in de prullenbak gegooid (papierbak 😉 ).

En nu komen de kinderen dan ineens ‘zomaar’ op mijn pad!

Over een paar dagen wacht er een jongetje op mij van een ½ jaar…

Ja, zoiets ga ik morgen misschien allemaal schrijven, maar vandaag niet. Vandaag blijf ik in bed, en draai me nog een keertje om.

Advertentie

4 gedachtes over “Vandaag even niet

  1. Lieve Andrea,

    Vind jij het leuk om met onze (innerlijke) kinderen naar zee te gaan. Die moeten nl. soms gelucht worden. Lekker uitwaaien, wandelen en bijpraten, of misschien ook even stil. Vandaag natuurlijk even niet, maar de komende tijd een keer? Als je dat ook een goed idee vindt kan je misschien 3 suggesties doen qua data. Ik hoor het wel. Ik wens je voor 2016 …dat wat je nodig hebt. Liefs,

    Irene.

    Like

  2. Hee, kanjer! Mooie tekst heb je geschreven… Enne… We kunnen ieder weekend net doen of het Oud en Nieuw is (dat is het namelijk ook) en/of dat je behoefte hebt aan een gratis retraite in een keetje op het platteland, 30 autominuten vanaf Amsterdam (of 20 treinminuten plus 20 minuten in mijn karretje)! Ik ben blij voor je dat er kinderen op je pad komen. Tot woensdag. Met een dikke zoen, Aaf

    Verstuurd vanaf mijn iPhone

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s