Andrea in Wonderland

Afgelopen zomer kwam ik op internet langs een opleiding waar ik helemaal vrolijk van werd. Zes weekenden met verschillende sjamanen uit alle hoeken van de wereld… 6 feestjes! Voor mij, als bewoner van Amsterdam 3-hoog een ideaal reizen over de wereld in eigen land ;-).

Mooie droom, en lekker blijven dromen, want ja, ik ben nu niet echt in de gelegenheid om een opleiding te gaan doen. Enthousiast als ik ben vertel ik er natuurlijk wel honderduit over tegen ieder die het horen wil.

En dan zegt een vriendin ineens, wat als ik je nou eens mag sponseren? Haha, wat een grappig idee! Na een tijdje kom ik er achter dat ze het serieus meent, waarna ik bedank en ’t aanbod afsla. Leuk idee, maar nee, dit is te raar!

Ik droom lekker verder, tot een maand later dezelfde vriendin vraagt of ik over haar aanbod heb nagedacht. Ja, zeg ik, en dat gaan we dus niet doen!

Laten we alsjeblieft goeie vrienden zijn en dat ingewikkelde geld erbuiten laten.

Als weer zo’n maand later zij me voor de derde keer het aanbod doet, word ik wakker… waar ben ik mee bezig? Nu komt er geld op mijn pad, sla ik het af?!?!

Ik geloof dat dienst en wederdienst niet 1 op 1 hoeft te zijn: als ik iets voor iemand doe, doet diegene op zijn beurt iets voor iemand anders, en zo door, en uiteindelijk krijg ik het via een omweg misschien wel terug in de vorm van een lied van een vogel op het juiste moment. Zo mooi is het uitwisselen van energie! Maar zo moeilijk als het ineens gaat om geld, dat ik ‘zomaar’ van iemand krijg…

Het kwartje valt. Ik ben niet verantwoordelijk voor haar keuze, ik hoef haar niet te beschermen, ik hoef het niet te snappen, dit komt op mijn pad en ik mag gewoon ja zeggen!

En ik zeg (met lood in mijn schoenen, dat wel) JA HEEL GRAAG!!!

En nu ga ik 6 feestjes vieren!!!

Tijdens één van deze weekenden, ontvangen we van de sjamaan een geleide meditatie, waarin we op zoek gaan naar een vorm van healen die bij je past.

Ik loop door het regenwoud. Bij een dorpje aangekomen, vraag ik de spelende kinderen mij de weg te wijzen naar de plaatselijke healer. Ze brengen me naar een soort efteling-huisje verscholen tussen de lianen en wacht voor een gordijndeur.

Als ik binnenloop zie ik hoe de healer met een patiënt bezig is. De healer is ‘a big african mama’ en het enige wat ze lijkt te doen is met een grote lach op haar gezicht een enorme bak liefde uitstralen vanuit haar borstkas. Ik onderga zelf een behandeling en neem uiteindelijk de plaats van de healer in waarbij ik de african mama word, super geaard en vol liefde.

Als we na de meditatie de opdracht krijgen om in tweetallen te gaan behandelen zoals we net in de meditatie hebben ervaren, ga ik in kleermakerszit naast mijn cliënt zitten. Mijn cliënt ligt op een mat op haar rug. Ik focus me op mijn hart en probeer de liefde te laten stromen. Omdat ik bij haar schouders en hals spanning waarneem, richt ik me voornamelijk op dit gebied. Aan het eind van de sessie ga ik ter afsluiting met mijn aandacht naar haar voeten. Het is een wonderlijk samenzijn. Ik ben vol verrast als ik na afloop haar feedback krijg: ze had het gevoel veel los te kunnen laten bij haar schouders en ’t was alsof ik op ’t eind nog even haar voeten vast had gehouden….

WOW!!!

 

Vandaag even niet

Ik zou allerlei leuke en mooie dingen kunnen vertellen, maar vandaag even niet.

Vandaag worstel ik met alle goeie wensen en adviezen die ik afgelopen dagen en maanden mocht ontvangen, alle lessen die ik mocht leren, vecht ik tegen de grijze lucht en de moeheid, baan ik mij een weg door mezelf langs obstakels, verdriet en eenzaamheid, langs verhalen die ik had willen schrijven, langs de pijn van anderen waar ik niks aan kan veranderen, langs alles wat ik niet snap, op zoek naar zin en moed, gefocust op het licht, ook ergens in mij.

Ik zou allerlei leuke en mooie dingen kunnen schrijven, maar vandaag even niet.

Morgen misschien. Dan schrijf ik waarschijnlijk iets over hoe ik geduld en vertrouwen heb ervaren in 2015…

Dat het voor mij niet werkte in de thuiszorg is al snel duidelijk. Van de weinige uren per dag krijg ik niet eens de toegezegde uren, en in combinatie met het lage salaris is ’t voor mij niet te doen.

Tijdens mijn laatste schoonmaakdag vertelt mijn cliënt dat zijn hulp van 2 ¼ uur naar 1 ½ uur wordt teruggeschroefd. Dan te bedenken dat hij 20 jaar geleden tussen de 3 en 4 uur hulp zou hebben gekregen! Een kopje koffie zit er al lang niet meer in, maar nu is het helemaal nog maar een kleine stap naar de robot. En ik, ik ben precies op tijd weg…

Ik leef nog steeds van een lening, een paar cliënten en de lucht. En het gaat me goed, maar hoe ga ik dat in 2016 doen? Weer lenen??? Toch een uitkering??? Of door blijven zoeken naar ander werk?

De lening ben ik aangegaan om een doorstart met mijn praktijk te maken…. Maar van geen kanten komt daar beweging in.

Een uitkering brengt me 100 stappen in de andere richting van waar ik in geloof: los van alle regeltjes en verplichtingen, hokjes en onvrijheid.

Op zoek naar ander schoonmaakwerk dan maar, valt mijn oog op een oppasadvertentie. Dat kan ik natuurlijk ook!

Ik begin met 1 dag met een meisje van 1 ½. Eén van de eerste keren zitten we naast elkaar op de bank, en kijken elkaar aan, allebei met een blik van ‘ik weet ook niet waarom we bij elkaar gezet zijn, maar we gaan het ontdekken’. Het blijkt een wijze meid waar ik ongelofelijk veel van leer. Ik betrap mezelf erop dat ik haar een paar keer eigenwijs noem, op dezelfde negatieve manier waarop ik dat zelf vroeger te horen kreeg. Ik schrik, want hoeveel jaar heb ik dit niet als negatieve lading met me meegedragen, voordat ik ontdekte wat een bijzonder mooie eigenschap dit is. Vanaf dat moment leer ik met volle teugen, spiegelt ze mij, wijst ze me soms letterlijk terecht en beloont ze me met haar liefde, energie en leergierigheid.

Op een ochtend word ik wakker en weet ineens, die shiatsu praktijk moet stoppen! Daar zit al een jaar geen beweging in, en ik wil gewoon mijn huur nu kunnen betalen.

Ik heb van alles geprobeerd om mijn praktijk leven in te blazen, maar nog steeds geen verandering, geen ontwikkeling, geen nieuwe cliënten, alleen mijn trouwe enthousiaste fans die ik teleur zal stellen.

Soms moet je eerst iets loslaten, voordat er iets nieuws kan ontstaan… ik haal diep adem, stuur mijn definitieve beslissing rond, en adem uit…pfffff.

Ik krijg lieve en verbaasde reacties en iemand die me toewenst dat kinderen en shiatsu misschien in de toekomst een combinatie kunnen worden. Mijn eerste reactie is verbaasd: Ze snapt het niet, ik zoek gewoon een baantje! Maar de opmerking blijft hangen.

Kinderen zijn altijd een rode draad in mijn leven geweest. En kwam ik afgelopen voorjaar bij een leertraject voor ondernemers niet tot de doelgroep kinderen? Maar hoe kom je met kinderen in contact? Ik heb toen een paar tijdschriften voor ouders gekocht waar ik depressief van werd en heb toen mijn doelgroep met de tijdschriften in de prullenbak gegooid (papierbak 😉 ).

En nu komen de kinderen dan ineens ‘zomaar’ op mijn pad!

Over een paar dagen wacht er een jongetje op mij van een ½ jaar…

Ja, zoiets ga ik morgen misschien allemaal schrijven, maar vandaag niet. Vandaag blijf ik in bed, en draai me nog een keertje om.