Beestjes in Drenthe

Twee weken in de bossen in Drenthe, heerlijk! Maar ook het Walhalla voor de teken. Teken, vlooien, luizen…ik ben niet snel mijn bodem kwijt maar als dit kleine grut op mijn pad komt, ben ik al snel totaal de weg kwijt. En natuurlijk zie ik ze vaker passeren dan wie dan ook in mijn omgeving.

Wat hebben die kleine zielen me toch te vertellen?

Toen ik met de camino begon, ontdekte ik al gauw dat ik bang was voor de blaffende honden, die ik onderweg tegenkwam, en voelde ik hoeveel energie het kost om bang te zijn. Ik vond dat verspilde energie, energie die ik bovendien zelf hard nodig had, en besloot ter plekke dat ik niet meer was voor honden. Ja, zo’n beslissing kan je dus blijkbaar gewoon nemen! Ik had nog alle tijd om te ontdekken hoe ik honden dan wel kon benaderen. Voorlopig zaten ze allemaal nog vast en veilig achter hekken. Pas in Frankrijk zou ik meer loslopende honden tegenkomen en in Spanje de agressieve verwaarloosde honden.

Vanaf dat moment ben ik in gesprek gegaan met elke hond die ik tegenkwam, heb ik blaffende honden gecomplimenteerd met hun goeie waakzaamheid en de loslopende honden uitgenodigd met me mee naar Santiago te lopen. Vooral deze uitnodiging leek vaak tot verwarring bij de honden te leiden. Ze liepen geen van allen mee, maar lieten me wel verder met rust. Nou ja, op één zo’n gniepig vals keffertje na dan. Die had ik over het hoofd gezien toen ik met een andere hond in gesprek was. Zeker jaloers.

Geen hond krijgt mij er meer onder, maar zo’n kleine parasiet…

Twintig jaar geleden was ik met een theaterproject in de bossen in Denemarken. Er was toen nog niet veel bekend over teken, en het advies wat ik toen kreeg, was om de opgelopen teken te laten zitten, vooral niet lastig te vallen, en te wachten tot ze zich dikgegeten hadden en weer los zouden laten. Ik heb toen zo’n 5 dagen met 3 steeds dikker wordende balletjes in mijn lijf rondgelopen, wachtend tot ze verzadigd waren en mij niet meer nodig hadden. Niet heel plezierig, maar ook niet angstig.

Inmiddels hebben de lyme verhalen me wel bang gemaakt.

Vorige zomer kwam ik na een korte boswandeling thuis met wel 7 teken in mijn lijf gewroet! Paniek! Bodem weg, antibiotica erin en nooit meer naar de bossen!

Dan een jaar later uitgenodigd worden om 2 weken in de bossen van Drenthe door te brengen… Een uitnodiging die ik niet af kan slaan. Niet af wil slaan. Zeker niet voor zo’n lullig beestje!

Ik bereid me er mentaal op voor, wil niet meer bang zijn voor die beestjes.

In Drenthe deel ik mijn verhaal met een staflid, en kort daarop geeft ze me een grote stok die ze zojuist gevonden heeft. Hij is prachtig mooi met een fascinerende tekening, ingekerfd door een heel klein beestje. Ik krijg de stok om later in ’t vuur te verbranden en mijn beestjesfobie voorgoed achter me te laten. De stok ligt zolang voor mijn tent en elke dag bekijk ik hem even. Elke dag lijkt ie mooier te worden. Tot ik besluit er een stukje voor thuis af te zagen. Maar welk stukje dan? Uiteindelijk ontdek ik dat ik hem helemaal niet meer wil verbranden, niet meer kan verbranden. Zo’n mooie stok! Met dat kunstig uitgevreten patroon…

Twee weken lang ben ik de enige van de groep die nog geen teek gezien heeft. Tot de laatste dag. Dan vind ik 2 kleine teekjes op mijn been. Ik ben de rust zelve, ik voel me koel en trots als ik ze in alle rust verwijder. Bodem in tact, fobie genezen en een prachtstok om mee naar huis te nemen. Zo mooi die kleine beestjes :-).

Advertentie

Een gedachte over “Beestjes in Drenthe

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s