Bevroren de zomer tegemoet

Alles is bevroren…nou ja, veel van mij is bevroren: mijn frozen shoulder letterlijk, mijn spijsvertering wil maar niet echt op gang komen, mijn praktijk groeit al een half jaar niet meer, en overige inkomsten…ook bevroren.

Hmmm, hoe ga ik dit doorbreken?

Ik heb me het laatste half jaar vooral gericht op mijn gezondheid. Mijn frozen shoulder blijkt fysiek gezien zijn oorsprong te hebben in een slechte spijsvertering, emotioneel gezien ligt de oorzaak oa bij mijn grote verzet om niet hier in Nederland te willen zijn, spirituele oorzaken maken zich meestal pas na afloop bekend.

Vanuit fysiek blijkt dat door een slechte spijsvertering er teveel afvalstoffen in mijn lijf zitten die zich gaan vastzetten en goeie stoffen kunnen niet opgenomen worden. Mijn maag maakt te weinig maagzuur en de darmen kunnen vervolgens het eten niet goed meer verteren. Symbool voor wat ik eens te veel op mijn bordje kreeg om te verstouwen, en alles wat ik mentaal en emotioneel niet meer kon verwerken, blijkt zich nog steeds vast te hebben gezet in mijn spijsvertering.

Nu ook mijn praktijk en financiën tot stilstand zijn gekomen, wordt de boodschap steeds nijpender. Met mijn praktijk probeer is steeds meer buiten de gebaande paden te denken. Daarnaast pas ik me aan door te solliciteren naar werk waarvan ik niet meer dacht dat ik dat ooit nog zou doen, en word ook nog eens niet aangenomen. Tegenwoordig heeft men liever een basis diploma boekhouden dan 12 jaar praktijkervaring.

Ook in de thuiszorg, waar via internet veel om schoonmakers gevraagd wordt, en waar ik (natuurlijk) ook ervaring in heb, lijkt men niet op mij te wachten…

Als mensen vragen hoe het gaat, kan ik toch niet anders zeggen dan ‘goed!’ Spannend, dat wel, want wat gaat mijn huur van juli betalen, maar goed!

Ik geloof dat alles ergens toe leidt. Niks gebeurt voor niks.

En zo zat ik vanochtend op mijn mat te zitten, en realiseerde me dat inmiddels alles zo’n beetje bevroren is….

Iets in mij houdt de stroom tegen waarop het zo heerlijk toeven is. Die stroom die mij 6 maanden heeft meegenomen op mijn voettocht van Amsterdam naar Porto, en die ik hier in Nederland maar zo zelden terug kan vinden…

Ellendig verhaal, maar toch, wat ben ik nieuwsgierig, wat er komen gaat! Want er moet iets gebeuren, al is het maar dat ik anders over een maand op straat sta!

Dit laatste vind ik misschien nog wel het meest geruststellend, het idee weer vrij te zijn, vrij van huis en lasten, vrij in de buitenlucht, vrij van regels en plichten, en bovenal weg van 3hoog Amsterdam.

Ter voorbereiding ben ik langzaam afstand van spullen aan t doen. Veel heb ik al weggegeven voordat ik 3 jaar geleden op reis ging, maar de ‘moeilijkste spullen’ staan er nog. Zo lukte het me een jaar geleden nog niet om mijn foto albums weg te doen, en afgelopen weekend hebben ze allemaal hun weg naar de container gevonden! Het was uiteindelijk niet eens zo moeilijk. Het is meer het vastgezette idee dat het dom is, je hebt die foto’s toch niet voor niks gemaakt en ingeplakt?!?

Mooie herinnering voor later… Vast houden aan wat is geweest…

Dat heb ik alvast losgelaten!

Toch geloof ik dat ik nog wel eventjes in Amsterdam zal blijven, niet lang, maar wel nog eventjes. Ik zal mijn vrijheid ook hier weer vinden. Blijkbaar eet ik mentaal en emotioneel nog steeds de verkeerde dingen.

Wat kan ik dan doen op 3hoog Amsterdam? Schrijven! Hier mijn verhaal.

Wat als de cliënten mij niet weten te vinden? Ik ga ze zoeken! Letterlijk…op straat en in het park.

Het gaat gelijk borrelen:-)

En misschien durf ik dit alleen maar als de nood hoog is en mijn huur niet meer betaald kan worden…

Advertentie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s