Dat het spannend zou worden wist ik wel…

Dat het spannend zou worden wist ik, maar zo snel al…

Al mijn spaarpotjes zijn op, en de inkomsten van mijn praktijk nog onvoldoende om de huur te betalen. Ik reken erop dat ik tot eind juni door kan.

Ondertussen blijf ik solliciteren en aan mijn praktijk werken.

Mijn autootje naar de garage gebracht voor de APK. Halverwege de dag krijg ik telefoon dat er het één en ander aan mankeert, en wat me dat gaat kosten. Als ik mijn bankrekeningen bij elkaar optel, kom ik precies uit op dat zelfde bedrag. Dat betekent vanaf nu dus niks meer…

Mijn eerste gedachte is…oef… dan red ik het eind van de maand niet meer. Nog niet eens halverwege de maand! Daarna bedenk ik wat geweldig het is, dat ik precies genoeg heb om mijn autootje te redden! Het heeft geen zin om mijn auto weg te doen. Hij zal niet meer dan 1 maand huur opleveren, en als ik dan straks mijn huis uit moet, heb ik met mijn autootje in ieder geval nog een dak boven mijn hoofd en een beetje opslagruimte.

Een paar dagen later heb ik een trainingsdag ‘focus on finance’, en over 2 weken een sollicitatiegesprek bij de thuiszorg.

Een dag eerder ben ik bij de ostheopaat geweest, en we lijken bij de kern van mijn frozen shoulder aangekomen. Hij zei me niet verder te kunnen helpen vanwege een energetische blokkade. Als die weg is, dan zullen grotendeels de schouderklachten ook verdwijnen, en met eventuele restklachten kan ik dan weer bij hem terecht. Zo mooi! Zo hoort wat mij betreft de geneeskunde te werken, dat je breder kunt kijken dan je specialisatie, en cliënten op het juiste moment naar de juiste mensen kan doorverwijzen. Alleen jammer dat nu mijn geld op is!

Uitgerekend de dag van APK zou ik een collega behandelen. Ik laat haar weten dat ik niet weet of ik haar op dit moment wel kan geven wat ze nodig heeft. Dan blijkt dat zij dat al gevoeld heeft, en al heeft besloten dat zij mij zal gaan behandelen. Een energetische behandeling. In het park. Hoe het universum het allemaal zo kan plannen… Wat een bijzondere heerlijkheid!

Het opruimen van mijn huis wordt inmiddels een stuk serieuzer, en daarbij ook gelijk weer moeilijker. Bedenkend dat ik een maand opzegtermijn heb, of ik het nou wel of niet kan betalen, geeft me de ruimte tot eind juli om afstand van mijn spullen te doen.

Ik merk dat ik energie krijg van de hele situatie. Eindelijk gaat er wat gebeuren! Geen idee waar het uit zal komen, maar over een maand is het in ieder geval heel anders dan nu. En anders vind ik altijd leuk.

Door de situatie worden dingen gelijk op scherp gezet. Het idee om behandelingen in het park te gaan geven, wordt serieus.

Die avond heb ik generale met mijn koor, en ik ben enorm geraakt door alle lieve reacties. Ik krijg tips, mag geld lenen, ik krijg eten dat al lang onaangeraakt in keukenkastjes staat, ik krijg klus-mogelijkheden aangeboden, ik krijg zelfs een twijfelend huwelijksaanzoek van iemand die huisloos is, en dan bij mij in kan trekken en de huur betalen! Iemand komt me opzoeken, en vind vlak bij mijn huis geld op de stoep. Ik ben niet thuis, en de vinder is ervan overtuigd dat het geld voor mij bestemd is, en stopt het bij mij in de brievenbus. Van een financieel verjaarscadeautje besluit ik aan een spirituele avond mee te doen, en ook hier krijg ik liefdevol mijn geld weer teruggestopt.

Het maakt me verlegen, en ik moet vechten tegen het schuldgevoel dat zij allemaal hard werken, en ik… tja, wat doe ik nu helemaal?

Het is een chaotische tijd, alles lijkt tegelijk te gebeuren op alle fronten. De behandeling van mijn collega heeft de energetische blokkade geraakt, en dat maakt veel oud zeer los. Een client blijkt nog een achterstallige betaling te hebben. Ondertussen boekt iemand mijn eerste behandeling in het park, kom ik erachter dat de naam van Shiatsu Time en mijn teksten niet de juiste lading meer dekken, word ik bij de workshop ‘focus on finance’ flink uit mijn voegen getrokken en uitgedaagd mijn waarde te onderkennen, en onderzoek ik spiritueel de oude wijsheid van bomen en walvissen. Alles beweegt op zijn grondvesten, alles is met elkaar verbonden, ik ben blij en verdrietig, vol vertrouwen en smekend om een richtlijn, ongeduldig en de rust zelve, voel me alleen en enorm gesteund.

Het lijkt alsof 2 werelden in mij elkaar leren kennen, de lang verborgen oude alwetende ziel, en de wat klungelige Andrea die nog steeds probeert de fijne kneepjes van dit aardse leven onder de knie te krijgen, en het meeste wat ze geleerd heeft nu weer af moet leren.

En dan ligt daar vandaag die blauwe envelop. Die envelop die ik laat liggen, want wie wil nou weten wat daarin zit.

Ik besluit dat een wandeling in het park, op zoek naar een mooie behandelplek beter op zijn plek is. Opgeladen teruggekomen en vol ideeen ruim ik mijn bureau op om aan de slag te gaan… eerst even die blauwe envelop maar….

Het blijkt de aankondiging van mijn teruggave te zijn van 2012… Ik kan weer een maand verder!!!!

Bevroren de zomer tegemoet

Alles is bevroren…nou ja, veel van mij is bevroren: mijn frozen shoulder letterlijk, mijn spijsvertering wil maar niet echt op gang komen, mijn praktijk groeit al een half jaar niet meer, en overige inkomsten…ook bevroren.

Hmmm, hoe ga ik dit doorbreken?

Ik heb me het laatste half jaar vooral gericht op mijn gezondheid. Mijn frozen shoulder blijkt fysiek gezien zijn oorsprong te hebben in een slechte spijsvertering, emotioneel gezien ligt de oorzaak oa bij mijn grote verzet om niet hier in Nederland te willen zijn, spirituele oorzaken maken zich meestal pas na afloop bekend.

Vanuit fysiek blijkt dat door een slechte spijsvertering er teveel afvalstoffen in mijn lijf zitten die zich gaan vastzetten en goeie stoffen kunnen niet opgenomen worden. Mijn maag maakt te weinig maagzuur en de darmen kunnen vervolgens het eten niet goed meer verteren. Symbool voor wat ik eens te veel op mijn bordje kreeg om te verstouwen, en alles wat ik mentaal en emotioneel niet meer kon verwerken, blijkt zich nog steeds vast te hebben gezet in mijn spijsvertering.

Nu ook mijn praktijk en financiën tot stilstand zijn gekomen, wordt de boodschap steeds nijpender. Met mijn praktijk probeer is steeds meer buiten de gebaande paden te denken. Daarnaast pas ik me aan door te solliciteren naar werk waarvan ik niet meer dacht dat ik dat ooit nog zou doen, en word ook nog eens niet aangenomen. Tegenwoordig heeft men liever een basis diploma boekhouden dan 12 jaar praktijkervaring.

Ook in de thuiszorg, waar via internet veel om schoonmakers gevraagd wordt, en waar ik (natuurlijk) ook ervaring in heb, lijkt men niet op mij te wachten…

Als mensen vragen hoe het gaat, kan ik toch niet anders zeggen dan ‘goed!’ Spannend, dat wel, want wat gaat mijn huur van juli betalen, maar goed!

Ik geloof dat alles ergens toe leidt. Niks gebeurt voor niks.

En zo zat ik vanochtend op mijn mat te zitten, en realiseerde me dat inmiddels alles zo’n beetje bevroren is….

Iets in mij houdt de stroom tegen waarop het zo heerlijk toeven is. Die stroom die mij 6 maanden heeft meegenomen op mijn voettocht van Amsterdam naar Porto, en die ik hier in Nederland maar zo zelden terug kan vinden…

Ellendig verhaal, maar toch, wat ben ik nieuwsgierig, wat er komen gaat! Want er moet iets gebeuren, al is het maar dat ik anders over een maand op straat sta!

Dit laatste vind ik misschien nog wel het meest geruststellend, het idee weer vrij te zijn, vrij van huis en lasten, vrij in de buitenlucht, vrij van regels en plichten, en bovenal weg van 3hoog Amsterdam.

Ter voorbereiding ben ik langzaam afstand van spullen aan t doen. Veel heb ik al weggegeven voordat ik 3 jaar geleden op reis ging, maar de ‘moeilijkste spullen’ staan er nog. Zo lukte het me een jaar geleden nog niet om mijn foto albums weg te doen, en afgelopen weekend hebben ze allemaal hun weg naar de container gevonden! Het was uiteindelijk niet eens zo moeilijk. Het is meer het vastgezette idee dat het dom is, je hebt die foto’s toch niet voor niks gemaakt en ingeplakt?!?

Mooie herinnering voor later… Vast houden aan wat is geweest…

Dat heb ik alvast losgelaten!

Toch geloof ik dat ik nog wel eventjes in Amsterdam zal blijven, niet lang, maar wel nog eventjes. Ik zal mijn vrijheid ook hier weer vinden. Blijkbaar eet ik mentaal en emotioneel nog steeds de verkeerde dingen.

Wat kan ik dan doen op 3hoog Amsterdam? Schrijven! Hier mijn verhaal.

Wat als de cliënten mij niet weten te vinden? Ik ga ze zoeken! Letterlijk…op straat en in het park.

Het gaat gelijk borrelen:-)

En misschien durf ik dit alleen maar als de nood hoog is en mijn huur niet meer betaald kan worden…